Według całości biblijnego przesłania ostatecznym przeznaczeniem zbawionych nie jest wieczne życie w niebie, lecz życie na odnowionej, nowej ziemi, gdzie Bóg zamieszka razem z ludźmi.
Biblia uczy, że po śmierci wierzący są z Chrystusem, ale jest to stan przejściowy: Paweł pisze o pragnieniu, aby „odejść i być z Chrystusem, bo to daleko lepiej” (Flp 1,23) oraz że chce raczej „opuścić ciało i zamieszkać u Pana” (2 Kor 5,8).
Ostateczną nadzieją chrześcijan nie jest jednak pozostanie w niebie, lecz zmartwychwstanie, ponieważ 'jeśli nie ma zmartwychwstania, daremna jest wasza wiara’ (1 Kor 15,17).
Księga Objawienia pokazuje cel historii: „ujrzałem nowe niebo i nową ziemię” oraz głos mówiący: „Oto przybytek Boga z ludźmi i będzie mieszkał z nimi” (Obj 21,1–3). Nie ludzie na zawsze opuszczają ziemię, lecz Bóg przychodzi, aby zamieszkać z nimi w odnowionym stworzeniu, gdzie „śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu” (Obj 21,4).
Jezus również zapowiada przyszłość wierzących słowami: „Błogosławieni cisi, albowiem oni odziedziczą ziemię (γῆ, gē)” (Mt 5,5).
Ostateczna nadzieja Biblii brzmi więc: nie człowiek na zawsze idzie do nieba, lecz niebo i ziemia zostają zjednoczone, a zbawieni żyją z Bogiem w odnowionym świecie wolnym od śmierci, cierpienia i grzechu.
Ilustracja to obraz Gustave’a Doré przedstawiający wizję Nowego Jeruzalem, na którym anioł pokazuje apostołowi Janowi święte miasto zstępujące z nieba, zgodnie z opisem zawartym w Objawieniu 21,10 (wersja modyfikowana).