Dave Hunt w książce „A Woman Rides the Beast” buduje identyfikację Kobiety z Objawienia 17 z Kościołem rzymskim poprzez zestawienie symboli z Apokalipsy z historią i strukturą Kościoła oraz Watykanu.
W tekście Księgi Objawienia jest napisane:
17.1 Wtedy podszedł do mnie jeden z siedmiu aniołów mających siedem czasz i powiedział: Chodź, pokażę ci sąd nad wielką nierządnicą. Rozsiadła się ona nad wieloma wodami. 17.2 Królowie ziemi uprawiali z nią nierząd. Winem jej rozpusty upili się również mieszkańcy ziemi. 17.3 I przeniósł mnie w duchu na pustkowie. Tam zobaczyłem kobietę. Siedziała na szkarłatnej bestii, pełnej bluźnierczych imion. Bestia ta miała siedem głów i dziesięć rogów. 17.4 Kobieta natomiast ubrana była w purpurę i szkarłat. Zdobiło ją złoto, drogocenne kamienie oraz perły. W ręce trzymała złoty kielich pełen obrzydliwości i nieczystości swego nierządu. 17.5 Na jej czole wypisane było tajemne imię: Wielki Babilon, matka nierządnic i obrzydliwości ziemi. 17.6 Zauważyłem, że kobieta jest pijana: upiła się krwią świętych oraz krwią świadków Jezusa. Gdy to zobaczyłem, wpadłem w wielkie zdumienie. 17.7 Anioł to zauważył i zapytał: Dlaczego się tak zdziwiłeś? Ja ci wyjaśnię tajemnicę kobiety oraz bestii, która ją nosi, a która ma siedem głów i dziesięć rogów. 17.8 Otóż bestia, która — jak zobaczyłeś — była, lecz jej nie ma, ma wyjść z otchłani, aby pójść na zagładę. Mieszkańcy ziemi, których imiona nie są od założenia świata zapisane w Zwoju życia, zdziwią się, gdy zobaczą bestię, która była, której nie ma, ale znów się pojawi. 17.9 Tu trzeba umysłu obdarzonego mądrością. Siedem głów to siedem pagórków, na których rozsiadła się kobieta, a także siedmiu królów.
oraz
17.15 Anioł powiedział mi dalej: Wody, nad którymi — jak zobaczyłeś — rozsiadła się nierządnica, to ludy, tłumy, narody i języki. 17.16 Dziesięć zauważonych przez ciebie rogów oraz bestia, to ci, którzy znienawidzą nierządnicę. Doprowadzą do tego, że zostanie spustoszona i naga. Będą jedli jej ciało i spalą ją w ogniu. 17.17 Bóg bowiem poddał im myśl, że mają wykonać jeden Jego plan. I oni wykonali ten plan — przekazali swe królestwo bestii do czasu, aż się wypełnią słowa Boga. 17.18 Kobieta, którą zobaczyłeś, to wielkie miasto, sprawujące władzę nad królami ziemi.
Oto główne argumenty, które powtarzają się w książce:
1) Miasto na siedmiu wzgórzach
Dla Hunta jednym z najmocniejszych punktów identyfikacyjnych jest fragment Objawienia 17,9 mówiący o „siedmiu pagórkach”, na których siedzi Kobieta. Autor podkreśla, że już w starożytności Rzym był powszechnie znany jako miasto siedmiu wzgórz, a określenie to pojawiało się zarówno w literaturze rzymskiej, jak i w tradycji historycznej.
Hunt argumentuje, że odbiorcy Apokalipsy w I wieku bez trudu skojarzyliby taką symbolikę właśnie z Rzymem. W jego interpretacji Jan nie mówi o abstrakcyjnym mieście przyszłości, lecz o realnym ośrodku znanym w świecie starożytnym. Skoro zaś centrum Kościoła rzymskiego znajduje się właśnie tam, autor wyciąga wniosek, że Kobieta reprezentuje religijny system związany z Rzymem.
Hunt podkreśla także, że chodzi nie tylko o lokalizację geograficzną, ale o ciągłość wpływu – miasto, które w czasach Jana było stolicą imperium, później stało się centrum dominującej formy chrześcijaństwa na Zachodzie. W jego logice proroctwo wskazuje więc na ten sam ośrodek w dwóch kolejnych epokach: politycznej i religijnej.
2) Kobieta jako system religijny, nie polityczny
Hunt zwraca uwagę, że w symbolice biblijnej kobieta często przedstawia wspólnotę religijną. Oblubienica symbolizuje lud Boży, podczas gdy nierządnica oznacza religię odstępczą. Dlatego jego zdaniem Kobieta z Objawienia nie może być zwykłym państwem czy imperium, lecz musi oznaczać system religijny.
Autor podkreśla, że Kobieta nie jest Bestią, lecz na niej jedzie. Oznacza to, że nie jest bezpośrednią siłą polityczną, lecz wykorzystuje władzę polityczną do realizacji swoich celów. Hunt interpretuje to jako religię, która oddziałuje na władzę świecką, ale sama nie jest państwem.
W jego ujęciu przez wiele stuleci to właśnie Kościół rzymski pełnił funkcję religijnego centrum Zachodu, mając wpływ nie tylko duchowy, ale i społeczny oraz polityczny. Dlatego uznaje go za najbardziej prawdopodobnego kandydata do wypełnienia tej symboliki.
3) Związek religii z władzą polityczną
W wizji Apokalipsy Kobieta jedzie na Bestii, co Hunt interpretuje jako korzystanie z siły politycznej. Autor przypomina, że od IV wieku chrześcijaństwo stało się religią imperium, a później papiestwo wielokrotnie wpływało na europejskich monarchów i cesarzy.
Hunt opisuje konflikty między papieżami a władcami, koronacje cesarzy, a także sytuacje, w których papieże mogli wpływać na losy całych państw. W jego ocenie religia i polityka przez stulecia były ze sobą ściśle splecione, a Kościół korzystał z poparcia władzy świeckiej do utrzymania swojej dominacji.
W rozszerzeniu swojej argumentacji Hunt zwraca także uwagę na wydarzenia XX wieku, wskazując na konkordat z III Rzeszą z 1933 roku, relacje części duchowieństwa z reżimami faszystowskimi oraz powojenne kontrowersje dotyczące tzw. ratlines — dróg ucieczki niektórych nazistów do Ameryki Południowej przy udziale osób związanych z instytucjami kościelnymi. W jego interpretacji wszystko to pokazuje niebezpieczne powiązania religii z władzą polityczną.
4) Pijana krwią świętych
Hunt poświęca temu obrazowi szczególnie dużo miejsca, interpretując go jako opis systematycznych prześladowań ludzi uznanych za heretyków.
Autor omawia działania inkwizycji od XII wieku, krucjatę przeciw albigensom rozpoczętą w 1209 roku, prześladowania waldensów w Alpach, egzekucję Jana Husa w 1415 roku oraz późniejsze represje wobec ruchów reformacyjnych i protestanckich. Przywołuje także hiszpańską inkwizycję oraz represje religijne okresu kontrreformacji.
Według Hunta nie chodzi o pojedyncze wydarzenia, lecz o długotrwały proces religijnego ucisku, który jego zdaniem tłumaczy obraz Kobiety pijanej krwią świętych.
5) Bogactwo i przepych
Opis purpury, złota i drogich kamieni Hunt odnosi do bogactwa instytucji kościelnej oraz monumentalnej architektury sakralnej. W jego ocenie kontrastuje to z ubóstwem pierwszych chrześcijan i symbolizuje odejście od pierwotnej prostoty Ewangelii.
6) Tytuł „Matka nierządnic”
Hunt interpretuje ten tytuł jako wskazanie na system, z którego wyrosły różne formy chrześcijaństwa zachowujące część dawnych tradycji.
Autor odnosi to również do współczesnego ruchu ekumenicznego i dialogu międzyreligijnego. Jako przykład podaje spotkanie modlitewne w Asyżu 27 października 1986 roku, z udziałem przedstawicieli chrześcijaństwa, judaizmu, islamu, hinduizmu, buddyzmu i innych religii, co według niego może zapowiadać przyszły globalny system religijny.
7) Globalny wpływ religijny
Hunt wskazuje na światowy zasięg Kościoła katolickiego oraz globalną rozpoznawalność papieża jako przykład wpływu religijnego odpowiadającego wizji Apokalipsy.
8) Synkretyzm religijny
Autor twierdzi, że chrześcijaństwo w procesie historycznym wchłonęło elementy lokalnych religii, co jego zdaniem doprowadziło do powstania systemu mieszającego elementy biblijne z wcześniejszymi tradycjami.
9) Rola Maryi i kult maryjny w interpretacji Hunta
Dave Hunt nie utożsamia bezpośrednio Maryi, matki Jezusa, z Kobietą jadącą na Bestii. Podkreśla jednak, że rozwinięty w katolicyzmie kult maryjny stał się — jego zdaniem — jednym z centralnych elementów systemu religijnego symbolizowanego przez tę postać.
Autor odróżnia Maryję ewangeliczną, przedstawioną jako pokorna służebnica Boga, od obrazu Maryi rozwiniętego w późniejszej tradycji kościelnej. Twierdzi, że w pobożności ludowej Maryja często zajmuje miejsce niemal równe lub nawet ważniejsze niż Chrystus, ponieważ wierni zwracają się do niej jako do pośredniczki, orędowniczki i opiekunki.
Hunt uważa również, że w wielu regionach świata postać Maryi zastąpiła wcześniejsze lokalne kulty żeńskich bóstw, co interpretuje jako przykład synkretyzmu religijnego. Jego zdaniem objawienia maryjne i rozwój sanktuariów mogą prowadzić do powstania form duchowości skupionych bardziej na Maryi niż na Ewangelii.
Autor sugeruje nawet, że w przyszłości postać Maryi może zostać wykorzystana jako element jednoczący różne tradycje religijne w globalnym systemie duchowym czasów ostatecznych.
W jego interpretacji problemem nie jest sama Maryja, lecz religijny system, który — według niego — nadał jej rolę wykraczającą poza przekaz Nowego Testamentu.
Tak zbudowana argumentacja tworzy u Hunta spójną wizję, według której Kobieta z Objawienia 17 nie jest jedynie symbolem starożytnego imperium, lecz religijnego systemu, który odegra szczególną rolę w wydarzeniach czasów ostatecznych.
Zakończenie: czy to jedyna możliwa interpretacja?
Interpretacja Dave’a Hunta jest spójna, historycznie rozbudowana i wyraźnie polemiczna wobec katolicyzmu. Nie jest jednak jedyną propozycją odczytania wizji z Objawienia 17. W świecie ewangelikalnym oraz wśród badaczy eschatologii istnieje kilka innych, znacząco odmiennych identyfikacji „Kobiety jadącej na Bestii”.
Część autorów widzi w niej przede wszystkim pogański Rzym I wieku, czyli imperium prześladujące pierwszych chrześcijan. W tym ujęciu siedem wzgórz odnosi się do starożytnego miasta, a wizja ma charakter bezpośrednio historyczny i dotyczy kontekstu, w którym żył Jan. Taką interpretację przyjmują często komentatorzy o nachyleniu preterystycznym.
W tradycji reformacyjnej pojawiała się interpretacja identyfikująca „Babilon” z papiestwem, lecz rozumiana w kontekście XVI-wiecznych sporów teologicznych i polemik między reformatorami a Rzymem. Warto zauważyć, że stanowisko Dave’a Hunta w pewnym sensie nawiązuje do tej linii, choć rozwija ją w kontekście współczesnych wydarzeń geopolitycznych i dialogu międzyreligijnego.
Inni badacze reprezentują podejście futurystyczne i dosłowne. Chuck Missler rozwijał koncepcję możliwego odrodzenia starożytnego Babilonu jako realnego miasta w czasach ostatecznych, wskazując, że proroctwa Starego Testamentu dotyczące Babilonu mogą jeszcze oczekiwać pełnego wypełnienia. W tym ujęciu „Babilon” z Objawienia 17–18 nie musi być jedynie symbolem, lecz może odnosić się do konkretnego miejsca w przyszłości.
Joel Richardson z kolei przesuwa punkt ciężkości interpretacji w stronę Bliskiego Wschodu. W jego ujęciu centrum wydarzeń apokaliptycznych może być związane z obszarem dawnego Imperium Osmańskiego, a niektórzy interpretują tę linię jako wskazującą na Stambuł lub Turcję jako potencjalne centrum systemu końca czasów. W tym podejściu wizja Apokalipsy wpisuje się w szerszy kontekst islamsko-bliskowschodni.
Jeszcze inni autorzy, jak Chris White, proponują identyfikację Kobiety z Jerozolimą lub odstępczym Izraelem, wskazując na ciągłość symboliki prorockiej Starego Testamentu, w której niewierne miasto przymierza bywało nazywane nierządnicą. W tym ujęciu Objawienie 17 stanowi kontynuację języka proroków, takich jak Izajasz, Jeremiasz czy Ezechiel.
Istnieje także interpretacja bardziej systemowa, według której Kobieta symbolizuje globalny „mistyczny Babilon” — ponadnarodowy system religijno-polityczno-ekonomiczny sprzeciwiający się Królestwu Bożemu. W tym ujęciu nie chodzi o jedno konkretne miasto ani instytucję, lecz o duchową strukturę obejmującą światową cywilizację końca czasów. Ten model bywa popularny wśród premillenialistów i komentatorów o nastawieniu futurystycznym.
Widać więc wyraźnie, że wizja z Objawienia 17 pozostaje jedną z najbardziej dyskutowanych i wielowarstwowych w całej Apokalipsie. Interpretacja Dave’a Hunta jest znana w nurcie protestanckim, lecz nie wyczerpuje całego spektrum możliwych odczytań.
Dla czytelnika zasadnicze pytanie pozostaje otwarte:
czy Apokalipsa wskazuje na konkretną instytucję historyczną, przyszłe miasto, centrum geopolityczne, czy raczej duchowy system obejmujący światową cywilizację?
Odpowiedź zależy od przyjętej hermeneutyki — czy tekst traktujemy głównie historycznie, symbolicznie, futurystycznie czy jako połączenie tych podejść — a także od szerszego rozumienia eschatologii, które przyjmujemy.